Miary klasyczne i pozycyjne - diagram

Miary klasyczne
Miary klasyczne to miary wynikowe, które są obliczane na podstawie wszystkich zaobserwowanych wartości cechy. Możemy powiedzieć, że są wynikową wszystkich wartości cechy. Miary te nazywamy miarami opartymi o momenty, gdyż są one momentami bądź są one skonstruowane w oparciu o momenty zwykłe lub centralne.
Przykład: Przykładami miar klasycznych są:
- średnia arytmetyczna -
- wariancja (drugi moment centralny) -
- kurtoza -
Przykład: Pierwszy moment zwykły (średnia arytmetyczna):
- dobrze opisuje przeciętny poziom cechy - dla rozkładu typowego:
- źle opisuje przeciętny poziom cechy - dla rozkładu nietypowego (gdyż bierze pod uwagę wszystkie wartości cechy - nawet te odstające, które nie są brane pod uwagę w przypadku miar pozycyjnych)
Miary pozycyjne
Miary pozycyjne nie są miarami wynikowymi, obliczamy je na podstawie tylko niektórych wartości cechy, które wyróżniają się swoją pozycją w rozkładzie (np. mediana, czyli wartość środkowa).
Miary pozycyjne nie są wrażliwe na wartości odstające (ekstremalne). Dlatego np. gdy 15 pracowników zarabia po 4 000zł a prezes 100 000zł to średnia będzie złym odzwierciedleniem zarobków w firmie, a mediana dobrym, gdyż nie weźmie pod uwagę ekstremalnej wartości - zarobków prezesa.
Przykład: Przykładami miar pozycyjnych są:
- kwartyle -
, , - dominanta -
- odchylenie ćwiartkowe -
Niektóre wskaźniki mają swoje "wersje" dla miar klasycznych i pozycyjnych. Mogą one dawać różne wyniki.
| Miary klasyczne | Miary pozycyjne |
| Współczynnik zróżnicowania klasyczny: |
Współczynnik zróżnicowania pozycyjny: |
| Współczynnik asymetrii klasyczny: |
Współczynnik asymetrii pozycyjny: |
Komentarze